4ever - Ekster Alven

 

Why was it abandoned at a given moment by the Greeks, for example?

– J. Derrida, Of Grammatology, Part II: Nature, Culture, Writing – From/Of the Supplement to the Source – The History and System of Scripts

Writing is at the north: cold, necessitous, reasoning, turned toward death, to be sure, but by that tour de force, by that detour of force which forces it to hold on to life. In fact, the more a language is articulated, the more articulation extends its domain, and thus gains in rigor and in vigor, the more it yields to writing, the more it calls writing forth.

...

The oriental corpse is in the book. Ours is already in our speech. Our language, even if we are pleased to speak it, has already substituted too many articulations for too many accents, it has lost life and warmth, it is already eaten by writing. Its accentuated features have been gnawed through by the consonants.

J. Derrida - Of Grammatology

Gezeefde gedicht

silly thing

Je bent de tijd. Het verschil dat erin ligt
iemand, om het even wie, al dan niet in
je huis te zien, iemand die je al dan niet
nog langer gelooft, daar val je dan met
je twee benen in, het jatten van een kip
door een zwerver op een landweg.

Dan
zingt om het even wie – je wel honderd
liefdesliedjes. Het verandert je, misleidt
je, vluchtig als immer. Een veranderlijk
ding, schoonheid.

En het speelgoed, in
de kinderkamer, is gerenommeerd, om
de onzichtbare vlinders die erin wonen,
die in ons huizen, om al je veranderend
namen geven, om dat te komen kietelen
en te analyseren en om onder andere de
radiologisch print van wat er in een tol
of bal, of treintje zit, te bepotelen, wat
in
de beentjes van onze vingers zit.

Dit door te nemen, wat de kinderkamer
uitstraalt, zoals ook wij tegenover onze
vrienden het vatten van sterrenlicht (en
om dit te veranderen). Het is de tijd het
niet waard dit bedeeld geluk te verlaten.

Schaal van Digther

4ever - Ekster Alven

Er is huid in mijn herfstkleur.

Als dromen is wat we wisten
zeker dat je met me wil praten

Rij dan met de wagen, naar gisteren
ik ben niet zo woke dat ze me haten.

Ruis in je hals, mijn celwand
en komt de dag dat ik je trotseer

het laatste huis aan de linkerkant
nog op de landkaart voor een keer.

Staan er journalisten aan de deur
geef ik een paar woorden voor mijn man.

En ik maak je alle jurken die ik kan.

Ruimte - Ekster Alven

Wij ontwikkelen ons.

We gebruiken ook een machine
die wolvengehuil kan nabootsen,
elk fresco werkt zo in op de ziel

van wie ernaar gaapt en kijkt.
Dit zijn huizen van god en als
de mensen een spiritueel leven

beoefenen, is de gebruiksaanwijzing
die je erbij krijgt, niet die van louter
een hoge toren, er zijn toch grenzen.

De vrouwtjes hebben een dna
dat, schematisch, lijkt op een
inlegkruisje – zonder weerga.

Voor een wiskundige is PacMan
een raadsel – of alles wel precies
is zoals het eruitziet in dat heelal.

De kerk, een te strenge behandeling
leidt tot ontbossing en conflicten
binnen een enkele generatie, helaas.

Tot iets dat ademt.

Spaander - Ekster Alven

Hoe gruwelijk
doet de ruimte
als ze op zoek is
naar een schreeuw.

Als je geliefd bent
in het ontwaken
bij een hartslag
houdt de zichtbaarheid

op bij het schrijven
erover. Zo wordt
een gedicht
wat we vermoeden

in mijn mond.

raadsel van de Griekse eilanden - Ekster Alven

Als ik goed ingelicht ben, moeten we dit
verschijnsel van ouzo en olijven zien
als een clevere wijze van vruchtgebruik.

We gaan zo traag de witte trappen op
dat het een camera op wieltjes vergt
om deze stad tot handel te overreden.

Weinig scheelde het, of ik was katholiek.
Maar we respecteren elkaars territorium
en geloof. Ik schrijf in krijt op de treden.

In die tijd, die van de kruistochten
was dit Adriatische een grote stap
voor de mensheid, voor je tijdperk.

Kale wagens trotseren ook hitte
op het asfalt van de trage kade.
Buig je geluk, dan komt er werk.

Verloren gaan in het midden van ergens
waar ze je halthouden voor een gekaapt
schip. Het lopen bevrijdt me van jezelf.

The signatum always referred, as to its referent, to a res, to an entity created or at any rate first thought and spoken, thinkable and speakable, in the eternal present of the divine logos and specifically in its breath. If it came to relate to the speech of a finite being (created or not; in any case of an intracosmic entity) through the intermediary of a signans, the signatum had an immediate relationship with the divine logos which thought it within presence and for which it was not a trace. And for modern linguistics, if the signifier is a trace, the signified is a meaning thinkable in principle within the full presence of intuitive consciousness. The signified face, to the extent that it is still originally distinguished from the signifying face, is not considered a trace; by rights, it has no need of the signifier to be what it is. It is at the depth of this affirmation that the problem of relationships between linguistics and semantics must be posed. This reference to the meaning of a signified thinkable and possible outside of all signifiers remains dependent upon the ontotheo-teleology that I have just evoked. It is thus the idea of the sign that must be deconstructed through a meditation upon writing which would merge, as it must, with the undoing of onto-theology, faithfully repeating it in its totality and making it insecure in its most assured evidences. One is necessarily led to this from the moment that the trace affects the totality of the sign in both its faces. That the signified is originarily and essentially (and not only for a finite and created spirit) trace, that it is always already in the position of the signifier, is the apparently innocent proposition within which the metaphysics of the logos, of presence and consciousness, must reflect upon writing as its death and its resource.

(Derrida, Writing before the Letter, Linguistics and Grammatology, The Hinge)