De doden feesten niet

Stel, je vaart naar Bristol.

Er staat een bries en je schiet wat praatjes met Pek Schietlood, de loods. Wat roddel bij je SipWell, de oceaan.

Alakazam, hier gaan we.

'Wanneer Michael Corleone,' zei ik, 'de deuren laat dichtgaan in de villa, in The Godfather en Kay Adams buitengesloten wordt - wat het zo prangend maakt, is niet dit loutere feit, maar het gegeven dat 't familiehoofd, zoals uit zijn stoïcijnse gelaatsuitdrukking af te leiden valt (verdwijnend in het verengende perspectief van de sluitende deur), de helaas vanzelfsprekende vaststelling etaleert dat zijn vrouw, qua zich te mengen in de zaken van haar man, geen enkele hogere positie of rol inneemt met betrekking tot die business, niet meer een 'person of interest' hierin is dan een bediende, noch dan wie er ook toevallig zou voorbij komen op dit moment, het ogenblik dat de nieuwe 'don' aan een zakengesprek begint, met een Kay Adams ongerelateerd sérieux, met zijn consiglieri en de deuren dichtgaan. Michaels vrouw beseft op dit moment dat er een enorme kloof gaapt tussen de verantwoordelijkheden plus het psychisch universum die en dat Michael zich dag in dag uit aanmeet versus de dingen waarin hij zijn vrouw opneemt en toelaat. Hoezeer ook sluitend en verengend, de (bijna criminele) deur die dichtgaat, verbergt een in de kamer erachter verruimend perspectief (van iets dat het daglicht niet mag zien) en dit vloekt bij Kay met de idee van een mantel van liefde die zij verdedigt, terwijl deze discrepantie evenwel absoluut niet lijkt te bestaan bij Michael C. die in zijn shut-out geen conflict ziet wat betreft respect voor zijn vrouw, hoewel er hierin in de fenomenologie van Kay een reusachtig zwart gat gaapt.'

'Zo,' zei mijn vriend Schietlood.

Je drinkt grog in de kajuit. 'In camera' want je neemt de houding van juristen aan, in een rechtbank, een zogenaamde 'schijnzitting' want je wordt afgeleid, je hebt meer aandacht voor de FIFA 19 op een Playstation die in de hoek van de kajuit staat, dan voor de zeekaarten.

Na nog wat grog overvalt Pek Schietlood, de loods, je met vragen aangaande de mogelijkheid om de zeemeermin te vangen die je in je binoculair had gezien. Ja. Een sirene.

Je geeft toe, 'Mijn hele leven wacht ik op de perfecte interface, en wanneer ik dan eindelijk op het punt sta een meid te vinden, blijkt ze vinnen en een staart te hebben. Zo kan ik haar toch niet een plekje in mijn leven geven ?' besluit je.

'Je bent loefgierig,' zegt Pek Schietlood, 'Je bent toch niet zo'n 'sleazeball' dat je de Pearly Gates aan je laat voorbijgaan ? Je kijkt niet in de bek van het geluk.'

De Pearly Gates was de vissersboot waarop ik me bevond, waarvan ik aan de reling de sirene had gezien. Ja. Een sirene. Een 'sleazeball', dat was een gluiperd, een bal goorheid.

Hoewel er op zee geen gevaar toe was, zei Pek Schietlood, 'Als water stilstaat, stinkt het, Evarist. Onthou dat. Als je niets doet, als je de liefde verwerpt, word je een vervelend mens, hoe groot ook je ambities.'