experte

 

 

Je hoofdrol, keizerin

is weigerachtig

mijn speeksel op te likken.

 

Ik hoor een bron van rotsen

in sneeuwval. Mijn

schrijfgerief is blauw bloed.

 

Mijn tong schuwt gif

spreekt van films die ik niet ken

en of ik geholpen word.

 

Ik heb een excuus nodig

voor mijn winteroefeningen

en ik smokkel een Japans boek binnen.

 

Ik hoor een verhaal

van vrouwen met weinig fut.

Ik haper.

 

Ik denk aan grillen van hovelingen

wiens inzet aan het hof

topazen en inkt verkocht.

 

Ik denk aan intriges,

sesamzaad en dat onze monden

voortdurend het donker tegenspreken.

 

Ook jij.

Winnaar Brasschaat Gedichtenwedstrijd Dichter in Beeld 

we mochten wel reuzen zijn

 

 

een iPoddopje voor ieder van ons – wij Gemini

 

statische energie wordt intenser naarmate we dichterbij

komen

je luistert naar waar ik luister

 

alsof ik de codes in je hoofd, in je brein stream

 

als een god die melk uit de takken giet

in de bomen achter ons

want de lucht is de lap van een grijs deken

 

en de heuvels liggen laag

 

wij zitten hoog

en je draagt de muts die ik draag als eikeldop

wij zijn voorzien op de regen

 

ik lijk wel de vrucht te eten die het probleem van wat we deden met de kennisboom

 

zou oplossen

ik zal me moeten bezighouden met waar je van houdt

ik verbonden met een wit snoer aan jou

 

alsof we tegelijk plantensappen en slakken zijn

 

onze gezichten zijn koud en mengen zich in de hemel

als een hand die de kier van een deur streelt

 

er is maar éen gelovige nodig om mijn bladerbed te versieren

straks

 

Laten ze je aanraken

tussen goud en geld?

Spin?

Ben je gewapend

om instinct

en insecten te vrezen?

Je hindoeïsme

is geboren

in het eindpunt

van een vlinder.

Je zet de tanden

in jezelf

zoals het winnen

van een lezer.

Te denken dat een verschijnsel

een beeld in geleerde boeken is.

 

DT-ERROR

De zombie bewaarde een foto van Cary Grant in haar cel, terwijl die Amerikaanse acteur achter het stuur zat van een Ford, of met een Martini in zijn hand, dat was niet duidelijk. In ieder geval was het een van de dingen die je al op voorhand doorstrepen kon.

De gevangene gebruikte daarvoor een dikke, zwarte viltstift en maakte krabbels op een doorkijkspiegel die de hele 'vierde wand' van haar cel bedekte, alsof je haar tranen niet mocht zien.

God wist hoe, maar haar dagboek groeide.

We lezen.

 

De doden feesten niet

Stel, je vaart naar Bristol.

Er staat een bries en je schiet wat praatjes met Pek Schietlood, de loods. Wat roddel bij je SipWell, de oceaan.

Alakazam, hier gaan we.

'Wanneer Michael Corleone,' zei ik, 'de deuren laat dichtgaan in de villa, in The Godfather en Kay Adams buitengesloten wordt - wat het zo prangend maakt, is niet dit loutere feit, maar het gegeven dat 't familiehoofd, zoals uit zijn stoïcijnse gelaatsuitdrukking af te leiden valt (verdwijnend in het verengende perspectief van de sluitende deur), de helaas vanzelfsprekende vaststelling etaleert dat zijn vrouw, qua zich te mengen in de zaken van haar man, geen enkele hogere positie of rol inneemt met betrekking tot die business, niet meer een 'person of interest' hierin is dan een bediende, noch dan wie er ook toevallig zou voorbij komen op dit moment, het ogenblik dat de nieuwe 'don' aan een zakengesprek begint, met een Kay Adams ongerelateerd sérieux, met zijn consiglieri en de deuren dichtgaan. Michaels vrouw beseft op dit moment dat er een enorme kloof gaapt tussen de verantwoordelijkheden plus het psychisch universum die en dat Michael zich dag in dag uit aanmeet versus de dingen waarin hij zijn vrouw opneemt en toelaat. Hoezeer ook sluitend en verengend, de (bijna criminele) deur die dichtgaat, verbergt een in de kamer erachter verruimend perspectief (van iets dat het daglicht niet mag zien) en dit vloekt bij Kay met de idee van een mantel van liefde die zij verdedigt, terwijl deze discrepantie evenwel absoluut niet lijkt te bestaan bij Michael C. die in zijn shut-out geen conflict ziet wat betreft respect voor zijn vrouw, hoewel er hierin in de fenomenologie van Kay een reusachtig zwart gat gaapt.'

'Zo,' zei mijn vriend Schietlood.

Je drinkt grog in de kajuit. 'In camera' want je neemt de houding van juristen aan, in een rechtbank, een zogenaamde 'schijnzitting' want je wordt afgeleid, je hebt meer aandacht voor de FIFA 19 op een Playstation die in de hoek van de kajuit staat, dan voor de zeekaarten.

Na nog wat grog overvalt Pek Schietlood, de loods, je met vragen aangaande de mogelijkheid om de zeemeermin te vangen die je in je binoculair had gezien. Ja. Een sirene.

Je geeft toe, 'Mijn hele leven wacht ik op de perfecte interface, en wanneer ik dan eindelijk op het punt sta een meid te vinden, blijkt ze vinnen en een staart te hebben. Zo kan ik haar toch niet een plekje in mijn leven geven ?' besluit je.

'Je bent loefgierig,' zegt Pek Schietlood, 'Je bent toch niet zo'n 'sleazeball' dat je de Pearly Gates aan je laat voorbijgaan ? Je kijkt niet in de bek van het geluk.'

De Pearly Gates was de vissersboot waarop ik me bevond, waarvan ik aan de reling de sirene had gezien. Ja. Een sirene. Een 'sleazeball', dat was een gluiperd, een bal goorheid.

Hoewel er op zee geen gevaar toe was, zei Pek Schietlood, 'Als water stilstaat, stinkt het, Evarist. Onthou dat. Als je niets doet, als je de liefde verwerpt, word je een vervelend mens, hoe groot ook je ambities.'

 

advies in een verloren gewaande Chinese provincie

Ieder zijn insect - je moet ze leren kennen, maar niet in jou,
niet schimmelkleurig,
niet gehakt,
niet de kantinejuffrouw, maar het komt niet zo nauw.

Je maakt er een hele zaak van, je bent net een detective.
Je bent vergroeid in de korsten
in mijn tact:
grif heeft de man met de Zeis zijn acne in mijn gezicht.

De reactietijd
om niet onnozel te wezen
is je slobberen in een vestje van tweed,
daar mag je mij om vrezen, in die parenthese.

Alleen, je laat je gevoelens de vrije loop, 
een aardigheid
meer is het niet.
Ik trap straks de emmer.
 
Mijn technologie heeft geen visie,
je bent welkom in een conferencecall.
Drop by.
Je hebt me in de brandhaard gekregen met je discrete lawaai.

 

Wolken in je ogen komen en verdwijnen ook weer.
Zo'n slagveld in het duister.
Het is 'regen brandt in zonneschijn'.
Dat maakt je geest leeg, en dat is ook - aangewezen.

Het had een mindfuck kunnen zijn.
Ik was een droom, ik had een eiken liefde.
Ik was in de hemel.
Ik was best zeker dat ik nooit meer beneden ging raken.

Jij was wetenschappers die over een blauwdruk gebogen staan.
Nieuws in de background.
Jij die eelt en haren groeide.
Jij een harde huid van staafjes en onze drugs deden het werk.

Wij prevelden iets over gratie
en een gebed - 
het lichaam van een gedicht dat racete over de snelweg
in de sporen van een wolf - licht.

't Risico om meer te willen dan wildernis scoren kan.
Download mijn chloor en dit gedicht.
Ik ben wie ze in Sanskriet omvergereden hebben.
En dit gevoel zal nooit meer ebben.