Elektriciteit komt van andere planeten

My sensory perceptions are a window on the world but also a prison... Ik kan niet actually see outside of it, and still something may exist there... 

Een shockerend idee, we creëren een interface, door wat we zien en waarnemen, eye en mind candy, de pictogrammen op een bureaublad, maar niet de computer zelf, niet de chips en circuits, niet de dioden, de voltage of elektriciteit in de binnenhuisarchitectuur ervan, een symbolisch hoofdpijn, die ik zelf niet kan voelen, omdat ze die van iemand anders, de jouwe misschien... De wereld die we ervaren is een Matrix, een deelse (gedagvaarde) realiteit, en in die zin 'illusionair' in zoverre ze in betrekking staat tot een ruimere, diepere realiteit, maar wel pretendeert alles te representeren in ruimte en tijd... 

Als je het pad van een asteroïde kruist, en je wil er voorbij, dan hoef je geen bom te gebruiken, maar je zal je baan moeten veranderen, omdat zo'n asteroïde tenslotte een verzameling van puin is, die zich een weg doorheen de ruimte baant... Ik hou er wel van tijd door te brengen in een kerk...

Er was het leven als Mens in de volle natuur, al moest daar nog heel wat aan gesleuteld worden, en er was het leven als Mens in cultuur en wetenschap, tussen donder en donkere materie, tussen geest en rekenschap, waarbij er zich een gemeenschappelijk bewustzijn de kosmos evenaarde, over de grenzen van leven en dood heen, over de grenzen heen van tijd en ruimte.

-

Als er ons een buitenaards wezen zou benaderen, zouden we dit wezen dan begrijpen, gesteld dat het niet een heel pak machtiger ware dan onszelf, en ons daarom eigenhandig bijscholen zou ? Een interne ervaring, die ik aanvoel als 'waar'. Niet alleen trekt de Aarde de Maan aan, en de Zon de Aarde, maar iedere planeet trekt andere planeten naar zich toe, hoe minimaal ogenschijnlijk ook. Wat we doen, en waar we ons mee bezighouden, tracht dat niet een loutere benadering van de werkelijkheid - en van de waarheid - te overtreffen ?