Farao Cleopatra zat aan de oranjegele Tikipunch en liet een handkar vol skunk haar paleis binnenkarren, het piepte op de marmeren vloer, de houten raderen van de wagen.

'Dit is het nieuwe spul, waarin ik ga dansen,' zei de farao, zo noemde de beeldmooie Cleopatra zich toch weer, na al die jaren zich de macht toegeëigend te hebben.

Het was november, maar nog altijd een aangename 26 graden.

De reissom van de gezanten van Rome die op de farao kwamen inpraten om zich onder het gemenebest Rome te scharen, was beduidend. De boten kosten geld, de administratie van het inschepen en de dure geschenken kosten geld. De slaven die roeiden, kosten geld. De senaatzittingen waarin ertoe werd besloten, kosten zelfs geld.

De gezanten kwamen met tal van complimenten voor de schoonheid van de farao en van haar rijk aanzetten, maar Cleopatra wist dat ze met een dubbele tong praatten.

Toch tutoyeerde ze hen, opdat ze de indruk wekte dat ze hen vertrouwde, dat ze zich meegaand en inschikkelijk opstelde. Ze barterde zelfs om haar satijn te ruilen voor de paarden die de gezanten bijhadden. Romeinse paarden kenden qua briesen en hinniken hun gelijken niet, alsof de dieren wisten dat ze bij het machtigste rijk op de aardkloot behoorden. De aanwezigheid van de dienstmaagden van de farao, de mooisten met blote borsten, imponeerde de Romeinse gezanten zodanig dat ze op gedempte toon praatten telkens er een de troonzaal binnenkwam met mirre of met kaneelrolletjes.

Cleopatra zelf at druiven en maakte bij iedere druif een wens, een wens om de boten te zien branden buiten in de haven. Niet de hare, maar die van de Romeinen, en die Romeinen zelf dan onder dwang de Zee in te laten marcheren.

Tot ze verdronken.

De files op de Via Appia bereikten als fake news het oor van de farao en ze schalkte erom en had er binnenpretjes om. Het zag ernaar uit dat het nieuwe Keizerrijk onder zijn eigen gewicht ging bezwijken op een dag.

De gezanten, die Cleopatra op dit zondige genoegen betrapten, verzekerden de farao dat Rijkswaterstaat gebruik maakte van nieuwe, revolutionaire lusdetectoren die gegevens van snelheid en intensiteit van het verkeer op de beroemde Via's verzamelden en het doorspeelden naar een centraal orgaan die er wel raad mee wist. Centrale organen had Rome in overvloed, dat was, zou je kunnen zeggen, Romes specialiteit. Ze beweerden dat de gekruisigde slaven in het seizoen op de Via's zoveel ramptoerisme veroorzaakte dat de karren en de paarden vertragen moesten om elkaar te passeren en zich een weg rond de gapende geïnteresseerden te banen.

Bloed en gore was een van de corebusinessen van het grote Rome.

Net op dit punt kwam een adviseur, onder het mom van een roze drankje dat iemand op een zilveren schotel kwam brengen, iets in het oor van de farao fluisteren. De diplomaten op visite zagen het verschrikt gebeuren, maar de farao zei, maak je niet dik, ik geef niet om wat fluisteraars zeggen. Dus spreek op, wat zijn jullie eisen ?

Cleopatra stak een bolletje in haar oor en draaide aan een wieltje onder haar oorschelp, misschien was het een hoorapparaat, misschien was een oortje zodat ze in contact stond met nog andere adviseurs achter de schermen.

'Rome brengt zijn mensen in stelling,' sprak de leider van de gezanten, 'opdat Egypte haar bevolking Latijn leert als ze een baantje willen krijgen in ons grote rijk.'

'Jullie grote rijk ?' sprak Cleo, 'Ik ben onafhankelijk.'

'Met alle respect, zonnegodin, nu nog wel, maar uw alliantie met Mark Antony impliceert dat u deel uitmaakt van Rome.'

Cleopatra kuchte eens. De gezant ging verder.

'Zeker voor uw defensieve functies mag u alleen Latijnsprekende mensen aanstellen voortaan, dat is het bevel dat ons doorgegeven is. Latijn moet uw tweede taal worden. Van uw rijk en met de tijd zelfs de officiële voertaal. U moet contactpunten en scholen oprichten waar de mensen die niet vertrouwd zijn met Latijn, het kunnen leren.'

'En wie gaat dat betalen ?' vroeg Cleopatra.

'Rome zal u een aanzienlijke toelage schenken,' zei de andere gezant, zoals de eerste in een wit gedrapeerd laken, maar in plaats van met een gouden speld een zilveren.

'Vergis je niet,' zei Cleopatra, 'ik ben op deze troon terechtgekomen door rechtstreeks toedoen van de zonnegod.'

'Dat is geen probleem,' zei de diplomaat, 'dat aanvaardt Rome.'

'Maar de zonnegod spreekt vanouds Egyptisch,' zei de farao. 'Als ik met een luchtschot kabaal bij de vogels veroorzaak, bij de ibissen en de kwinkeleers, als die diertjes dan verschrikt opvliegen wanneer ze 't schot van mijn buks horen, dan kwetteren ze alle in het Egyptisch. Immer.'

'Zo,' zei de eerste gezant bedachtzaam.

'Als de muil van de heilige krokodil vanzelf openschiet, om een onvoorzichtige Romein op te peuzelen, of om een plevier zijn tanden te laten reinigen, ook dan zijn de klanken die die alligator lost, Egyptisch. Immer. Ik heb het nooit anders geweten,' besloot Cleopatra, 'sommige dingen zullen nooit veranderen. Zo is het.'

Cleopatra hikte als een startende Jaguar-E na het drinken van wat gouden Elixir d'Anvers (tot mijn verbazing). Ze had een tattoo van Donald Fauntleroy Duck op haar arm, in zijn marinepakje, zag ik nu, alsof die eend een figurant was in haar levendige verbeelding - een figuur die ze hanteerde om altijd, op ieder ogenblik, in de mogelijkheid te verkeren terug te grijpen naar wat ze ooit als de waarheid achtte - naar wat betere tijden waren.

Cleopatra was erg nostalgisch, ze was in het Koinè Grieks opgevoed. Ze had een uitgesproken Hellenistische achtergrond. Er zat ook weinig filter op wat ze zoal zei. 

Maar ze hield van de Egyptische taal.