De gedichten in We are the Borg zijn iconen, misschien louter terwille van de oprichting ervan. Het zijn ook prisma’s, gemaakt van afgebakende en verbeeldingsrijke verzen.

BORG

Betekent liefde een elegische slagwisseling op het gravel van Roland Garros? Is er een postmodern, cybernetisch gevaar dat de dichter tegen zich in het harnas tracht te jagen?

Misschien verkeren velen van ons in stasis bij het lezen van gedichten. Beelden die ons iedere dag confronteren, lijken nutteloos en verloren zonder de vormende con-sensus van een COLLECTIEF – dat de werkelijkheid is. Het is de taak van een dichter transceivers weer aan elkaar te verbinden.

Aan de hand van OESJABTI’S – grafbeeldjes – gaat We are the Borg ernaar op zoek of er een één-op-één verhouding bestaat tussen werkelijkheid en taal.