Mijn papieren hier voor mij spreken gewoon van onnozelheden, van Bobby McGee – op de radio vlak vóor Glory Box van Portishead, top 1000 van Studio Brussel, ze moeten nu aan ongeveer n° 600 zitten, geloof ik – en van andere caravanzaken waar iemand met een aanleg voor het niet willen missen van dingen – schaduwen van uren, het opeten van achterdochtige kalkoenen, het denkbeeldige berijden van hinnikende paarden in winterse sneeuw (omdat ze in de verte een rookkolom aan de horizon zien opstijgen), internetslaapwandelen, in bladerdeeggebak kruipen als een baby in Bethlehem, uit marsepein gesneden engelen – kortom waar zo iemand dus over in snikken zou uitbarsten, ware het niet dat het er het jaargetijde voor is. Zou ik liever samenstromen op de klanken van een gehuurd orkest, denk ik dan? Sommigen vinden het makkelijker iets over het bestaan te weten te komen in andere jaargetijden dan tijdens Yuletide. Ze beloven bedrog te bannen en verzoening uit te lokken. Zo zie je thans duidelijk hoe mechanismen zijn, en hoe we ze gebruiken. Alles is een ontgoocheling zo lijkt het soms wel. De dag dat we van champagneglazen kristallen torens maken is upon us. De dag dat verliefde mensen me in de steek laten is de dag dat ik eraan gewend raak om met slaande armen een potsierlijke verlegenheid te verbergen en iets af te wimpelen dat vervaagt in de tijd, maar die dag lag al eens in mijn verleden en herhaalt zich nu zelfs nóg. Wat het leven nog in petto voor me heeft, schermt zich af van publiciteit maar daar lijkt mijn medeplichtigheid aan de toekomst dan weer mee overhoop te liggen. We zullen het feest voortzetten, maar voor welk altaar? Waarom staan de meeste tempels in smerig water vandaag? Waarom blijft er een nieuwe angstloze nacht op ruw zeewater uit, onderweg naar Londen? Waarom vragen er obers om de wil tot leven te temmen als een muilezel en dichterbij te komen bij wat de jongeren onder ons iedere minuut lijken te verwezenlijken, zij het zonder het aan te raken, en dat met een overwoestbare glimlach en onderwijl iedereen bezig het goede voorbeeld te geven. Elke kamer afzonderlijk die ik in mijn verbeelding betreed, lijkt wel bezet door schrijvers die Amnesia roken en toch word ik niet getroffen door angst. Het zou volstrekt begrijpelijk zijn. Mollige kalenders liggen al in de lade om een nieuwe monotonie te beginnen, zonder een mogelijkheid naar New York City te liften, per boot, per auto. Verhalen vechten tijdens de dageraad tussen slaap en gebrekkige manuscripten, gebogen over de vraag hoeveel nieuwe verrassende ontdekkingen er elke dag nodig zijn om de zandkorrels uit de machine van de vrijheid te verwijderen en dan verzaligd tussen de tandwielen in te slapen.

PS   

'Il-hovercraft tiegħi hu mimli sallur.’ = mijn hovercraft zit vol met alen

‘Tinkwetax, se jħallas is-sinjura ta' kollox.’ = geen zorgen, deze juffrouw zal alles betalen

Schoonheid stoort zich niet aan begrip.

[uit: Hey Dummy.]