Verhaal van de maand

 “78. [T]he supreme reality is what is in truth only the unrealized Notion. […] 84. Consciousness provides its own criterion from within itself, so that the investigation becomes a comparison of consciousness with itself; for the distinction made above falls within it. In consciousness one thing exists for another, i.e. consciousness regularly contains the determinateness of the moment of knowledge; at the same time, this other is to consciousness not merely for it, but is also outside of this relationship, or exists in itself: the moment of truth. Thus in what consciousness affirms from within itself as being-in-itself or the True we have the standard which consciousness itself sets up by which to measure what it knows. If we designate knowledge as the Notion, but the essence or the True as what exists, or the object, then the examination consists in seeing whether the Notion corresponds to the object.”

There is a lot in this passage. The first thing is that Hegel is saying that the supreme reality is the unrealized notion. He is saying that it is inherent incomplete and indeterminate. Thus it is not that the absolute reality exists “out there” in an already completed and full form, he is saying that the only way in which we can make sense of history and our knowledge is to presume that our very involvement in it is part of its own becoming.

Moving on from that Hegel emphasizes that the determinateness of this knowledge comes into being by the work of a consciousness. Thus the determinateness of the Absolute does not exist outside of this collapse. It is kind of as if Hegel is trying to articulate the way in which the Absolute is like the collapse of the wave function in quantum physics. The in-itself the Absolute is just this indeterminate, incomplete, fuzzy Thing, or chaos, and that through our work in history it gains an existence, it comes into being.

Cadell Last

Voor wie ernaar streefde waarheid en zekerheid van zintuiglijk binnendringende objecten te doen gelden, was het misschien beter om terug te flitsen naar het meest elementaire criterion van wijsheid zoals dat zich gelden deed tijdens de antieke Eleusische mysteriën van Ceres en Bacchus, om daar de geheime betekenis te leren van het brood-eten en wijn-drinken.

De wereld en het bewustzijn was immers een vampier, op de mens afgestuurd om het bloed te drinken van de geheime vernietiger van de werkelijkheid – die onze TAAL was, een jammerlijke gewoonte en gebruik dat dingen tegen een vlam hield om ze te belichten, maar zo alleen maar uitdrukte wat we ‘bedoelden’ te zeggen over een element in de werkelijkheid en niet werkelijk zoals dat element ook daadwerkelijk ‘was’. Zodra we ons bewustzijn in taal omzetten, schoot het onderwerp dat we voor ogen hielden, in de hens. En wat kreeg je voor de pijn die je dat bezorgde?

Verraden verlangens en je werd een radertje in het spel van de wereld, waar je van alles getuige was, maar zelfs op de knieën kon niemand vertellen wat er precies aan de hand was, niemand kon waarschuwen voor wat er om de hoek school. Met als gevolg dat alles wat je vaststelde/vastlegde in de wereld je via TAAL tegen de ziel van de andere, van je geliefde liet botsen, alsof je een slag uitdeelde.

Het omzetten in woorden van iets wat werkelijk bestond, duurde die fatale milliseconde en je wist al lang niet meer wat het jouwe was, en wat behoorde aan die bloedzuiger die zich in je weergave van het evidente mengde.

We misbruikten elkaars geloof in de waarheid van ons doen en laten, in zoverre dat gemediëerd werd door TAAL.